Terug naar Toronto

Vrijdagochtend hadden we een rustig momentje op Hacienda Zuleta. Ik ging nog wat wandelen, Kevin speelde met en nam afscheid van de hond Canela en Aimée van haar vriendje Loring. Om elf uur reden we weg. We bezochten het bekende marktje van Otavalo, dat eerlijk gezegd een beetje tegenviel. We hadden echter het geluk dat in deze omgeving de seizoenswisseling werd gevierd (voor zover je kunt spreken over seizoenen rondom de evenaar). Er waren overal dansende en zingende mensen op straat, velen daarvan in klederdracht. Een spektakel om te zien.

We lunchten bij Hacienda Pinsaquai, wederom een oude historische ranch die helemaal opgeknapt is voor toeristen. Daarna daar reden we in twee uur terug naar Tababela, het stadje naast het vliegveld van Quito. Geloof het of niet, hier verbleven we in de volgende Hacienda. Een charmante klein ranch, ook niet meer werkend. We hadden weinig tijd om het te ontdekken want zaterdag stond de wekker om drie uur ’s nachts.  We hadden namelijk de eerste vlucht uit Quito, om half zes richting El Salvador. Waar we wederom met een uurtje overstappen konden doorverbinden naar Toronto. We zaten gelukkig weer in Business Class, tot grote vreugde van Aimée. Zij ging gedurende de vlucht drie keer trots met het amenity kit tasje onder haar arm naar het toilet, om haar tanden te poetsen en cremetjes aan te brengen...

En zo hadden we weer een fantastische ervaring achter de rug. De Galapagos eilanden stellen nooit teleur. Ook al moet ik zeggen dat de expeditie cruise van International Expeditons beter was bevallen dan de lokale operator die we nu hadden. In ieder geval hebben we weer ervaren dat expeditiereizen per schip prima geschikt kunnen zijn voor families met reislustige kids vanaf een jaar of 6. Voordelen; je hoeft niet te slepen met spullen en koffers, de boot brengt je naar de mooiste plekjes. De kinderen zijn gefascineerd door de verhalen van de vakkundige gidsen, en maken snel nieuwe vrienden op de boot met de rest van de jongere gasten en de bemanning. Ik ben benieuwd hoe volgend jaar Antarctica (met Quark Expeditions) gaat bevallen, vast goed.

Hacienda Zuleta

Onze lokale agent raadde me aan om na de thermen naar Hacienda Zuleta te gaan, volgens hen echt iets unieks. En na aankomst op woensdag komen we inderdaad tot de conclusie dat het een fantastisch hotel is. Dit is ten eerste een echte, werkende en grote ranch; ruim 1000 hectare. Toerisme is hier maar een bijverdienste, want ze hebben hier slechts 15 kamers. Ten tweede; het is een historische ranch, van laat zestiende eeuw. Ten derde; dit is geen ‘afzien op een eenvoudig boerderijtje’. Deze ranch is van een bijzonder welgestelde familie, die ook ooit een president voorbracht en is bijzonder luxieus. Met bovendien perfecte service van de staff.

We werden ontvangen met een lunch die helemaal geweldig was. Daarna ging ik met de kinderen koeien melken. Jawel! En bij ons geldt; hoe ouder, hoe minder talent. Aime was erg goed, ik was erg slecht. Daarna verkenden we het prachtige historische gebouw en de tuinen. De kids speelden met een van de honden van de ranch (Canela, zeg maar kaneeltje) en later ook met een viertal kinderen toen een Amerikaanse familie aankwam.

Donderdag was opnieuw een vakantiehoogtepunt, ondanks dat het er in eerste instantie niet naar uitzag. Het regende namelijk. Tegen 11 uur was het enigszins droog en ging ik voor een wandeling. De kinderen speelden met de Amerikaanse kids en met de boerderijhondje. Na de weer voortreffelijke lunch gingen we met z’n allen, inclusief onze nieuwe Amerikaanse vrienden, paardrijden tussen de prachtige Andes bergtoppen. Voor het eerst kreeg Aimée haar eigen paard, waar ze als een prinses zo trots op zat. We reden in een uur naar een natuurcentrum in een kloof. Hier vangen ze gewonde en mishandelde Condors op, en proberen daarmee nakomelingen te kweken die weer uitgezet worden. We leerden veel over deze grootste vogels ter wereld, die tot de familie van de gieren behoren. Het zijn dan ook aaseters, geen roofvogels. Er zijn nog slechts 50-60 exemplaren in het wild in Ecuador, een bedreigde diersoort. Op een gegeven moment zagen we één van deze wilde exemplaren hoog boven ons zweven, tussen de bergtoppen. Na dit bezoek reden we in een iets hoger tempo terug naar de ranche. De kids genoten ervan en waren bijzonder trots. Isabelle ging nog even mee met de gevorderden groep om lekker een stukje te galopperen door de mooie natuur.

Terug op de ranch was het dik “aan” tussen Aimée en Loring, een Amerikaans jongetje van 8 jaar. Kevin trok meer toe naar een jonge wetenschapper die op de ranche verblijft voor zijn onderzoek naar marsupial kikkers. Kevin vond het fantastisch om na het eten samen kikkers te zoeken en te bekijken.

Relaxen op 3300 meter hoogte; Termas Papallacta

Maandag was het Galapagos sprookje weer over en vlogen we terug naar Quito. Hier hebben we nog een aantal dagen, tot zaterdag. Quito is de mooiste stad in Zuid Amerika die ik tot nu toe bezocht heb, maar we hebben het vorig jaar al uitgebreid bekeken. Daarom gingen we nu eerst voor twee dagen naar Termas Papallacta, op slechts 1.5 uur rijden van het vliegveld. http://www.termaspapallacta.com/  is een warmwaterbronnen-complex oftewel thermen tussen de Andes toppen, op 3300 meter hoogte. Het hotel is heel mooi; we zitten in één van de zeven bungalows, gebouwd om een aantal baden met natuurlijk warm (soms zelfs heet) bronwater. Er is ook een uitgebreid badencomplex met grote zwembaden, maar wij zijn we al erg tevreden met de kleinere baden direct voor de deur van ons huisje. Volgens mij zijn wij één van de weinige toeristen hier op dit moment. We hebben nog geen andere persoon in “onze” kleine baden gezien, dus we zien het een beetje als ons prive-complex.

De lucht hier is ijl en koel, dus zijn de warme baden heerlijk. Overdag kijk je hoe de wolken de Andes toppen boven je raken. ’s Avonds heb je vanuit je warme badje een mooi zicht op de sterren. Het hotelletje met restaurant en bar is in een leuke lokale stijl gebouwd en heeft prima eten op de kaart staan.

Helaas was Isabelle dinsdagochtend niet zo lekker. Waarschijnlijk had ze last van hoogteziekte; iets wat niet zeldzaam is onder toeristen uit de lage landen op ruim 3000 meter hoogte. De kids vermaakten zich prima, en ’s middags was Isabelle weer opgeknapt, zodat ik de bergen in kon trekken voor een uitgebreide wandeling. Ik liep vanuit het badencomplex verder omhoog, naar het nationale park Cayambe Coca op ruim 3700 meter hoogte. https://en.wikipedia.org/wiki/Cayambe_Coca_Ecological_Reserve. Vanuit daar liep ik nog een stuk verder, naar een aantal mooie bergmeren. Het uitzicht was uiteraard formidabel en het aantal watervallen was uitendelijk niet op twee handen te tellen.

Enig nadeel van dit gebied is dat je regelmatig een buitje krijgt dankzij de stijgingsregens. Het is dus een heerlijk plekje voor twee dagen, maar voor ons niet voor langer.

Las Grietas en Floreana

Zaterdag schoten we even in de herhaling, want de boot bezocht wederom het havenplaatsje Puerto Ayora. Jawel, waar we eerst in een hotel zaten. Bovendien draaide men exact hetzelfde programma als vorig jaar; bezoek aan het Darwin centrum, bezoek aan suikerriet-plantage en een bezoek aan de grote schildpadden van Santa Cruz. We besloten niet met de groep mee te gaan maar onze eigen plan te trekken. We hadden een rustige ochtend, gingen om elf uur van de boot om even de speeltuin van het plaatsje te bezoeken. Daarna namen we een watertaxi naar het mooie eco-hotel Finch Bay, waar we vorig jaar een aantal dagen verbleven. Hier lunchten we en speelden de kids lekker in het zwembad. Daarna liepen we in 20 minuten naar het natuurwonder Las Grietas. Dit is een grote rotsbuis waar ooit lava doorheen stroomde tijdens een uitbarsting. Enige tijd geleden is het ingestort en is er kristalhelder, heerlijk fris water ingelopen. Het resultaat is een  nauwe canyon waar je heerlijk in kunt zwemmen. En plonzen; er was een laag platform gebouwd waar je vanaf kon springen, tot grote vreugde van de kids. Het gaf mij de kans om mijn nieuwe fototoestel uit te proberen. Ik heb namelijk voor mijn verjaardag een Nikon D7100 gehad, een geweldige camera. In de nauwe kloof, uiteraard met slecht licht, probeerde ik springende kids te fotograferen. Het supersnelle toestel slaagde met lof; het is echt een fantastisch apparaat.
Terug in het plaatsje aten we nog een ijsje, voordat we weer teruggingen naar de boot.

Ook zondag vielen we in de herhaling, met een bezoek aan post office bay en zwemmen en snorkelen van het strand. Kevin en ik zagen al snel een black-tip haaitje. In het diepe gedeelte zag ik weer vele schildpadden en pijlstaartroggen, maar geen verdere haaien. Toen ik terugzwom naar het strand zag ik weer een black-tip. Ik ging op onderzoek uit en begreep uiteindelijk waar de haaitjes zich verstopten; in de ondiepe branding van de golven. In de troebele branding zijn ze nauwelijk zichtbaar; pas wanneer je door de branding zwom, schoten ze het diepere water in.

Tijdens de middag-snorkel had ik super geluk. We gingen vanaf de boot snorkelen in het wat onrustige water van Champion Islet. Isabelle bleef nog even bij de kids op het bootje, totdat ze om de hoek van het eilandje in rustiger water konden beginnen met snorkelen. Ik lag dus eerder in het water en zwom met de stroom mee, toen een ruim twee meter lange Galapagos haai kwam aanzwemmen. En hij zwom op nog geen twee meter afstand rustig langs mij heen. Voor het eerst kreeg ik de kans om een grotere haai recht in zijn bek te fotograferen, wow! Ik moet toegeven; ik raak niet gauw van mijn stuk onder water, maar hier had ik even een flink verhoogde hartslag en ademhaling! Ik zag verder zeeleeuwen in het water en uiteraard nog een schildpad.

De dag werd afgelosloten op het strandje van Punta Cormorant, waar we de roze flamingo’s konden bewonderen. Toen we op de  boot terug waren, was de zon inmiddels ondergegaan en werd het snel donker. Terwijl we ons klaarmaakten voor het avondeten kwam Aimee, die met een vriendinnetje en haar ouders aan dek was, heel enthousiast roepen “Papa, mama, kom kijken, er zijn overal haaien”. En inderdaad; er schenen lampen van de boot in het water, en er was een school van 7 Galapagos haaien aan het rondcircelen, net onder het wateropvlak, zodat het rugvinnen boven water kwamen. De boot en/of de lichten trokken heel veel vis aan. Aan bakboord waren de haaien aan het jagen, aan stuurboord een groep zeeleeuwen. Netjes verdeeld in twee kwampen. Waarbij de brutale zeeleeuwen het soms niet konden laten om het haaiengebied binnen te gaan om ook daar een visje mee te pikken. Het meest spectaculair waren de vliegende vissen die uit het donker kwamen springen, en waar de haaien en een brutale zeeleeuw op afdoken. Een national geographic documentaire, naast onze boot. De Galapagos biedt echt de beste biologie / evolutie / geografie lessen, super interessant voor zowel kids als volwassenen.

Meer Isabela en Darwin

Vrijdag voeren we  langs het uitgestrekte Isabela naar het zuiden. ’s Ochtends maakten we eerst een kort boottochtje en landden we bij Tagus Cove. Op het bootje zagen we meer pinguins (waarvan er als gevolge van de laatste El Nino nog slechts 1500 van zijn).  Ook zagen we cormorants, nog een vogel die door natuurlijke evolutie niet meer kan vliegen. Zwemmen en duiken kunnen ze echter als de beste, zo vinden ze hun eten in zee. Ze zijn nog zeldzamer dan de pinguins; van de cormorants zijn er nog slechts 900 exemplaren op de Galapagos en daarmee op de aarde.

We maakten een mooie wandeling. Deze wandeling was meer voor de uitzichten en landschappen dan beestjes. We klommen omhoog naar een kratermeertje. Hier was Darwin 5 weken lang geweest, dus het meer heet het Darwin-meer. De bloemen heten hier Darwin-bloemen. En één van de kleine vogeltjes hier heet de Darwin-finch. Volop respect voor de bekende ‘Origin of Species’ evolutie guru. Het landschap is hier groen en het uitzicht op het kratermeer en de rest van eiland geweldig.

Na de wandeling gingen we snorkelen. Het meest bijzondere was hier om de duiken van de cormorants te zien. Ook kwam er een groep pinguins voorbij. Daar moet je niet teveel bij voorstellen; die zwemmen zo snel dat ze voorbij zijn voordat je ze goed en wel gezien hebt. We zagen een schildpad en verder vielen de mooie zeesterren op. Het meest spectaculaire moment was echter boven water, toen een Manta in z’n geheel uit het water sprong en met een grote klap weer de zee indook. Wow.

Na de lunch werden de kids even apart genomen door de chef-kok. Ze kregen kokskleren en een koksmuts, en mochten samen met de chef-kok een kunstzinnig ijsje maken. Dat werd bijzonder gewaardeerd, een erg leuk initiatief!

Om twee uur maakten we nog een landing op Isabela, in het zuiden in Urbina Bay. Hier gingen we in eerste instantie snorkelen vanaf het strandje. Het zicht was helaas matig, dus het leek niet zo bijzonder. Echter toen ik een stukje verder langs het strandje snorkelde kwam ik al gauw oog in oog met een enorme kreeft. En even later zweefde ik weer boven een grote zeeschildpad die lekker rustig aan het eten was en zich compleet niet aan mijn aanwezigheid stoorde. Ik lag heerlijk rustig te kijken toen ik opeens  van achteren opzij werd geduwd; een nog grotere zeeschilpad duwde me opzij alsof hij wilde zeggen “he vreemdeling, maak eens plaats voor mij”. Met respect ging ik uit z’n weg, en zo kon ik dus rustig twee van die indrukwekkende beesten bewonderen. Vanaf het strand maakten we nog een korte wandeling door een vlak, relatief nieuw stuk. Relatief nieuw, want pas vijftig jaar geleden werd dit omhoog gedrukt uit de zeebodem. In dit stuk, met veel groen en gras, kwamen we vijf grote landschildpadden (turtoises) tegen. Verder zagen we landleguanen, die hier door een overvloed aan eten groter zijn, veel vogeltjes en hermietkreeftjes in verschillende maten schelpjes.

We gingen terug naar het schip en belandden daar in de hottub. Hier splashte Aimée de laatste energie uit haar lijfje, voordat ze net over zessen in slaap viel, helemaal op. We hebben haar lekker laten slapen, want de dag was erg indrukwekkend en vermoeiend voor ons meisje.

Inmiddels heb ik een filmpje van Isabelle en mezelf kunnen uploaden van de dag ervoor, met drie zeeschildpadden. https://youtu.be/4LeUomI34eM

Isabelle op Isabela

OK, ik geeft het toe, een beetje flauwe titel voor dit blogje, maar vandaag landden we op het eiland in de Galapagos dat genoemd is naar Isabelle. Het is overigens ook het grootste eiland en ligt helemaal in het westen, met nog enkele actieve vulkanen.  Enkele weken geleden nog is de Wolf vulkaan uitgebarsten, maar helaas is de eruptie al weer gestopt, dus we hebben geen spectaculaire plaatjes van lava en rookpluimen.

Wat we wel hebben zijn veel plaatjes van dieren.  ’s Ochtends voeren we om de noordpunt van Isabela genaamd  Punta Vicente Roca. Isabela is hier spectaculairder en wilder dan de andere Galapagos eilanden, met stijle kliffen die loodrecht uit zee opkomen. We maakten een boottochtje in de zodiacs en gingen snorkelen. Grootste attractie hier zijn de zeeschildpadden, die zitten hier in grote aantallen. Ook waren er zeeleguanen, vogels en pinguins. Niet veel, want de Galapagos pinguin kolonie is niet zo groot en ze brengen hun tijd het liefst in zee door. Maar we zagen er één in het water en later ook een prima fotomodel op een rotsje.  

We gingen hier snorkelen, met als doel de vele zeeschildpadden te zien. We zagen eerst drie zeeleeuwen in het water en een leguaan. Daarna zagen we een tijd alleen vissen. Ik begon me al af te vragen, waar zijn alle schildpadden gebleven? Toen zag ik er opeens vijf – allemaal lekker slapend op de bodem. We zagen later ook zwemmende schildpadden en op het einde zagen Isabelle en ik drie schildpadden die rustig aan het eten waren. Ze stoorden zich geheel niet aan ons. De kids waren toen al op de boot; ze vinden snorkelen een kwartiertje leuk, maar kunnen begrijpelijk nog geen lange tocht volbrengen.

Na de lunch landden we op het jongste eiland van de Galapagos, Fernandina, gelegen tegenover Isabela. De grootste attractie hier; grote zeeleguanen. En daarvan zijn er hier veel, heel veel. Op sommige plaatsen honderden op elkaar gestapeld! Deze kleine mini-draakjes zijn spectaculair. Verder zagen we hier diverse vogels, veel rode Sally Lightfoot krabben, zeeleeuwen, zelfs een zeeschildpad aan wal en op het einde drie slangen, alle drie gespot door onze kids. Die zich verder ook prima vermaakten met botjes, schedeltjes en andere dingen die je hier zoal vindt. En die je rustig mag bekijken maar uiteraard niet meenemen. Een mooie open-air biologie-les.

North Seymour

Woensdag vertrok onze expeditie-cruise van Baltra. We zouden oorspronkelijk met Zegrahm Expeditions meegaan, maar die raakten door  een last-minute boeking van een gezin van zes vol; en dan gaan uiteraard passagiers altijd voor. Dus werd er voor ons een lokaal alternatief geregeld dat gelukkig ook naar het westen van de Galapagos ging. Want dat was ons belangrijkste doel na vorig jaar; het verkennen van de relatief “nieuwe” en nog steeds vulkanisch actieve westelijke eilanden, nadat we vorig jaar het Noorden, Zuiden en Oosten zagen.

Onze eerste stop was echter een eiland dat we ook vorig jaar aandeden; North Seymour. Een eiland net ten Noorden van het vliegveld eiland Baltra. En ook al waren we  hier voor de tweede keer binnen een jaar, dit gaat nooit vervelen. We zagen met name veel vogels; fregatvogels, blue-footed boobies en de plaatseslijke variant duiven en meeuwen. Het mooie van de Galapagos blijft dat dieren hier nooit hebben geleerd dat mensen gevaar betekenen. Dus leggen vogels gewoon hun eieren direct naast het wandelpad. Dus vliegen ze niet weg, maar blijven ze je op twee meter afstand gewoon met interesse aankijken. Het zit gewoonweg niet in hun genen dat we gevaarlijk voor ze kunnen zijn. En laten we dat alsjeblieft zo houden.

Van de boobies zagen we hoe mannetjes en vrouwtjes elkaar romantisch probeerden te verleiden, maar we zagen ze ook spectaculair van grote hoogte in een hoek van 90 graden als een duikbomwerper naar beneden komen en als een torpedo het water inschieten om visjes te vangen.

We zagen ook veel landleguanen, die door de kids als sport werden geteld. Ze telden er uiteindelijk 26. Uiteraard zaten er ook zeeleeuwen, die zitten hier overal. Het leukste waren twee kleintjes, die geinteresseerd en spelend naar ons toekwamen rennen. Kevin gaf ze meteen de namen “Playfull 1 en Playfull 2”. De kids vermaakten zich trouwens weer opperbest, net zoals vorig jaar, in deze exclusieve en unieke open-air biologieles. Aimee had na vijf minuten de vrouwelijke gids al tot grote vriendin gemaakt, en liep hand in hand met haar aan kop. En Kevin speelde al zijn leerpunten van vorig jaar terug, onze wandelende wikipedia. In een korte evaluatie van de middag, waarbij de gids ons naar ieders persoonlijk hoogtepunt vroeg, antwoorde één Amerikaanse dame dat niet de diertjes maar het aanstekelijke en continue enthousiasme van Kevin voor haar het hoogtepunt van de dag was.